Terapia pedagogiczna Łódź
Indywidualna terapia pedagogiczna dla dzieci i młodzieży z trudnościami w nauce, czytaniu, pisaniu, koncentracji oraz matematyce.
Twoje dziecko długo odrabia lekcje, wolno czyta, popełnia dużo błędów albo szybko się zniechęca? Być może naprawdę się stara, ale efekty nadal nie odpowiadają wysiłkowi, który wkłada w naukę.
Trudności szkolne nie zawsze wynikają z braku chęci. Czasami dziecko potrzebuje innego sposobu pracy, spokojniejszego tempa i ćwiczeń dobranych do jego rzeczywistych potrzeb.
Podczas terapii pedagogicznej pomagam dziecku rozwijać umiejętności, które sprawiają mu największą trudność. Zależy mi również na tym, aby stopniowo odzyskiwało pewność siebie i poczucie, że może sobie poradzić.
Dzieci i młodzież w wieku 6-19 lat
Indywidualne zajęcia
Gabinet w Łodzi
Magdalena Mieńko - terapeuta pedagogiczny
Jestem magistrem pedagogiki i terapeutą pedagogicznym. W swojej pracy wspieram dzieci i młodzież z trudnościami w czytaniu, pisaniu, koncentracji, matematyce oraz organizacji nauki.
Nie skupiam się wyłącznie na tym, czego dziecko jeszcze nie potrafi. Zwracam uwagę również na jego mocne strony, sposób reagowania na trudności i warunki, w których najlepiej się uczy.
Relacja i poczucie bezpieczeństwa są dla mnie podstawą dalszej pracy. Dziecko, które wcześniej doświadczyło wielu niepowodzeń, potrzebuje najpierw poczuć, że podczas zajęć może próbować, popełniać błędy i uczyć się bez oceniania.
Czy któreś z tych trudności brzmią znajomo?
Trudności edukacyjne mogą pojawić się zarówno u dziecka, które nie ma żadnej diagnozy, jak i u dziecka posiadającego już opinię lub rozpoznanie określonych trudności. Brak dokumentu nie oznacza, że problemy zauważane przez rodziców i nauczycieli są mniej istotne. Z kolei sama diagnoza nie mówi jeszcze wszystkiego o tym, jakiej pomocy potrzebuje konkretne dziecko.
Często pierwszym sygnałem są codzienne sytuacje: wielogodzinne odrabianie lekcji, unikanie czytania, problemy z ortografią, trudności z koncentracją albo narastające przekonanie dziecka, że „nie da rady”.
Jeżeli chcesz uporządkować pierwsze obserwacje, przeczytaj również, co mogą oznaczać trudności w nauce u dziecka.
Jeżeli część opisanych sytuacji brzmi znajomo i powtarza się od dłuższego czasu, warto przyjrzeć się temu, co sprawia dziecku największą trudność. Nie musi to od razu oznaczać konkretnego zaburzenia ani konieczności rozpoczęcia długiej terapii. Ważne jest jednak, aby nie czekać, aż kolejne niepowodzenia zaczną wpływać na samoocenę dziecka i jego nastawienie do nauki.
Na konsultacje zgłaszają się do mnie zarówno rodzice, którzy dopiero próbują zrozumieć przyczynę trudności swojego dziecka, jak i rodzice posiadający już opinię lub diagnozę i szukający odpowiednio dopasowanej formy wsparcia.
Czym jest terapia pedagogiczna?
Terapia pedagogiczna to specjalistyczna forma wsparcia dla dzieci i młodzieży, które doświadczają trudności w uczeniu się. Nie polega na wykonywaniu większej liczby takich samych zadań ani na ponownym przerabianiu szkolnych lekcji. Podczas zajęć pracujemy nad umiejętnościami, które są potrzebne dziecku w czytaniu, pisaniu, liczeniu, koncentrowaniu uwagi i samodzielnym uczeniu się.
Zakres pracy jest dostosowany do konkretnego dziecka. Innego wsparcia potrzebuje uczeń, który wolno czyta, innego dziecko z trudnościami w pisaniu, a jeszcze innego nastolatek, który nie potrafi zaplanować nauki i szybko traci koncentrację.
Więcej o tym, kiedy warto rozważyć taką formę wsparcia, przeczytasz w artykule kiedy dziecko może potrzebować terapii pedagogicznej.
Pracuję nad umiejętnościami potrzebnymi w czytaniu i pisaniu, koncentracji i organizacji nauki, matematyce oraz sprawności grafomotorycznej.
W jakich trudnościach mogę pomóc?
Terapia pedagogiczna czy korepetycje?
Korepetycje
Pomagają uzupełnić wiadomości z konkretnego przedmiotu, nadrobić materiał lub przygotować się do sprawdzianu.
Terapia pedagogiczna
Pomaga rozwijać umiejętności potrzebne w uczeniu się, na przykład czytanie, rozumienie poleceń, koncentrację, pamięć i organizację pracy.
Podczas terapii nie odrabiam za dziecko lekcji. Pomagam mu rozwijać umiejętności, dzięki którym codzienna nauka może stopniowo stawać się bardziej samodzielna i mniej obciążająca.
Jak wygląda współpraca?
Każde dziecko jest inne, dlatego współpraca rozpoczyna się od poznania jego potrzeb, mocnych stron i obszarów wymagających wsparcia. Rodzic na każdym etapie wie, nad czym pracujemy i jakie cele chcemy osiągnąć.
1. Pierwsza konsultacja
Rozmawiamy o trudnościach obserwowanych w domu i szkole, dotychczasowym wsparciu oraz potrzebach dziecka. Jeżeli posiada ono opinię, wyniki wcześniejszych konsultacji, zeszyty lub przykładowe prace, warto przynieść je na spotkanie.
2. Poznanie potrzeb dziecka
Podczas pierwszych zajęć obserwuję sposób pracy dziecka, jego mocne strony, reakcje na trudniejsze zadania oraz obszary wymagające wsparcia. Nie zakładam, że każde dziecko z podobnym problemem potrzebuje takich samych ćwiczeń.
3. Ustalenie celów
Ustalamy najważniejsze obszary pracy. Rodzic wie, nad czym pracujemy, dlaczego wybieram określone ćwiczenia i jakie cele chcemy osiągnąć.
4. Regularne zajęcia i kontakt z rodzicem
Zajęcia odbywają się raz lub dwa razy w tygodniu. Po poznaniu potrzeb dziecka rozmawiam z rodzicami o tym, jaka częstotliwość może być najbardziej pomocna. Decyzję podejmujemy wspólnie, uwzględniając cele terapii, obciążenie szkolne dziecka i możliwości organizacyjne rodziny. Dwa spotkania w tygodniu pozwalają na bardziej intensywną pracę i częstsze utrwalanie umiejętności, ale nie każde dziecko potrzebuje takiego rozwiązania. Rodzic otrzymuje informacje o przebiegu współpracy, obserwowanych zmianach i dalszych zaleceniach.
Jakich zmian można oczekiwać?
Efekty terapii zależą od rodzaju trudności, wieku dziecka, regularności spotkań oraz możliwości wykorzystywania nowych umiejętności podczas codziennej nauki.
Celem współpracy może być między innymi sprawniejsze czytanie, lepsze rozumienie poleceń, zmniejszenie liczby błędów, poprawa koncentracji, większa samodzielność oraz poznanie skuteczniejszych sposobów uczenia się.
Nie obiecuję natychmiastowych rezultatów ani jednakowego tempa zmian u każdego dziecka. Zależy mi na realnych celach i regularnym sprawdzaniu, czy wybrany sposób pracy odpowiada jego potrzebom.
Opinie rodziców
Najczęściej zadawane pytania
Czy dziecko musi posiadać opinię lub diagnozę?
Nie. Na konsultacje zgłaszają się zarówno rodzice dzieci, które nie mają jeszcze opinii ani diagnozy, ale doświadczają wyraźnych trudności w nauce, jak i rodzice posiadający już dokumentację i szukający odpowiedniej formy dalszego wsparcia.
Podczas spotkania przyglądam się aktualnej sytuacji dziecka i pomagam uporządkować obserwacje rodziców. Sama konsultacja pedagogiczna nie służy jednak stawianiu diagnozy psychologicznej ani zastępowaniu badań prowadzonych przez uprawnionych specjalistów.
Czy terapia pedagogiczna zastępuje poradnię lub pomoc psychologa?
Nie. Terapia pedagogiczna, diagnoza w poradni psychologiczno-pedagogicznej i pomoc psychologa mają różne zadania i mogą się wzajemnie uzupełniać.
Jeżeli sytuacja dziecka wskazuje na potrzebę szerszej diagnozy albo wsparcia psychologa, logopedy, lekarza czy innego specjalisty, mówię o tym rodzicom wprost. Nie traktuję terapii pedagogicznej jako zamiennika pomocy, której dziecko rzeczywiście potrzebuje.
Czym terapia pedagogiczna różni się od korepetycji?
Korepetycje koncentrują się przede wszystkim na bieżącym materiale z danego przedmiotu. Terapia pedagogiczna pomaga rozwijać umiejętności potrzebne dziecku w uczeniu się, na przykład czytanie, pisanie, pamięć, koncentrację lub organizację pracy.
Jak często odbywają się zajęcia?
Zajęcia odbywają się raz lub dwa razy w tygodniu. Po poznaniu potrzeb dziecka rozmawiam z rodzicami o tym, jaka częstotliwość może być najbardziej pomocna. Decyzję podejmujemy wspólnie, uwzględniając cele terapii, obciążenie szkolne dziecka i możliwości organizacyjne rodziny.
W jakim wieku można rozpocząć terapię pedagogiczną?
W gabinecie pracuję z dziećmi i młodzieżą w wieku od 6 do 19 lat. Rodzaj ćwiczeń, sposób prowadzenia zajęć i cele są dostosowane do wieku uczestnika.
Czy rodzic otrzymuje informacje o postępach?
Tak. Rodzic otrzymuje informacje o obszarach, nad którymi pracujemy, obserwowanych zmianach oraz dalszych zaleceniach.
Co zrobić, jeśli dziecko nie chce uczestniczyć w zajęciach?
Niechęć może wynikać z wcześniejszych niepowodzeń, zmęczenia albo obawy przed kolejną sytuacją, w której dziecko będzie oceniane. Dlatego zaczynam od budowania bezpiecznej relacji i stopniowego wprowadzania dziecka w sposób pracy.
Nie musisz od razu wiedzieć, jakiej pomocy potrzebuje Twoje dziecko
Jeżeli Twoje dziecko wkłada w naukę dużo wysiłku, ale nadal doświadcza trudności, pierwszym krokiem może być konsultacja.
Nie musisz wcześniej wiedzieć, czy problem wynika z dysleksji, trudności z koncentracją, matematyki, grafomotoryki czy organizacji nauki. Podczas spotkania przyjrzymy się sytuacji dziecka i zastanowimy się, jaka forma wsparcia będzie najbardziej odpowiednia.